Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

Thousands years ago, in Sol system, on the planet known now as Sol III, first human was born. Humanity have completly subjugated theirs homeworld and, after long time of existing, discovered faster than light travel, allowing them to conquer stars itselfs. But they were not the only one. There is only few existing chronicles about the other species existing in the galaxy then. But one of them was Kruuls, creators of dreaded AI called Cybrex, destroyers of life. Humans, Cybrex and many other galactic empires, now long forgotten, had for long fought over the domination in galaxy. But after years of constant warfare, humanity emerged victorius. After Cybrex had withdrawed to their hidden ringworld, United Nations of Earth decided to help the rest of the galaxy. They gave technologies, resources, anything that was needed to help lesser, younger empires.
And they were betrayed.
Humans have destroyed every single document, file and book containing information about they betrayers. Not even single piece of information survived about the their species, their history or they reasons to attack humans.
The war was even longer than the one with Cybrex. Countless planets were turned to barren and destroyed worlds. Even Earth itself has been bombed to oblivion, changed into radioactive tomb world, dead and silent. Yet, the humanity won again, after bilions of dead soldiers and citiziens. And they unleashed they wrath upon rest of the galaxy, slaughtering every single xeno they encountered. They decided, that if their ideology of helping the rest of sapient life backfired on them, then they will take their revenge. After another five years of The Great Purge, human empire was shatered. Only one per fifty human before The Betrayal was still alive at this point. What was left from the Earth goverment decided to fall back. Every known human was transported to the few planet in the southern part of the galaxy. There they used what was left from their advanced technology to create life for themselvs. They called themselves Human Remnants and, at this point, controlled few planets close to former Earth. Far enough to do not bring painfull memories or ideas of recolonizing Earth, close enough to defend this tomb world from xeno threat.
For the next few thousand years galactic empires were rising and falling, while the humans clinged to their few worlds, always watching, always on guard, slaughtering any fleet that dared to attack them and purging any colony, that in their opinion was too close to their borders.

Little they know, that not every human colony was evacuated. One, in Alpha Centauri system (or Solus, as it was called by it inhabitants), still had human colonist, from the last colony ship send before The Betrayal. Yet, those humans (or Terrans, as they called themselves) had lost any kind of communications or technology, reverting back to the bronze age. From there they started to follow the typical pattern of young, pre-FTL civilization… Up to the year 2200 of Terran Calendar, when the first, stable wormhole was created and science ship was send away from the Solus system into the galaxy.
Terran Confederacy grown, colonized, discovered and found friends and enemies alike. Terrans were famous for discovering the ancient ringworld of Cybrex and rebuilding it, from their pursiut of technology, tolerance and fondness of AI and powerfoul fleet, weaker only then fleets of three Fallen Empires and united fleet of Celestial Alliance,  Yet, the Human Remnants did not cared about them at all. Only comunications between both human empiers was automatic message, send to everyone coming to close to the human worlds: „Do not come to close, or you will be anihilated”. It was that way up to the begining of twenty fourth century of Terran Calendar. Guuriks, good allies of Terran Confederacy had uplifted a species of pre-sentient cockroaches, living on irradiated Earth. It angered Human Remnants, which declared war against Gurrik Alliance. Terrans decided to help their allies… And both they and Gurriks were crushed by Fallen Empire. Yet not without the casualities. Few of their escorts and battleships were destroyed and left in the system the only battle of this war was fought. When the Gurriks surenderd and the just uplifted species of cockroaches from Sol III was purged, Terrans sent alone science ships to battle debris which was left after war. Technologies discovered there allowed Terrans to build far more durable and deadly ships. This, together with powerful economy, allowed them to muster enough fleet power to defeat spiritualist sleepers of potent psionics, great threat and rival for Terrans.
It was important moment on the galaxy theater. For the first time, one of the younger races was able to completly defeat far more advanced, yet stagnant empire.

For Human Remnants it was major, turning point. For the first time they looked outside their borders. For the first time they did understand, that there were other humans except them in galaxy. And for the first time they were afraid. If one of the stagnant ancients could be defeated, then the humanity was in danger. And that was something that could not be allowed.
So they had awoken. Ancient shipyards came to life for the first time since The Great Purge. Aoutonomus factories worked day and night to produce materials for warships. And Human Reclaimers, as they called themselves now, had send their first messege outside their borders, that was longer than ten words. They offered thraldom for the Terran Confederacy, Gurrik Alliance and Terran vassals and protectorates. Humans saw it as a gift, a chance for survival for the worse part of their species and it friend.
The Terrans saw it as an insult, and answered acordingly: with insult and declaration of rivalry.
So the War of Human unification has begun.
For ten years powerful and constantly growing fleet of humanity was ravaging world of Gurriks, as well as one of Terran vassals. Terran-Gurrik fleets were trying to reconquer lost worlds and stop Reclaimers fleet. Without a single succes. There was no big battle, beacouse allies knew, how it would end: with complete anihilation of Terran-Gurrik fleets.
But Terrans were not going to give up their independence. They redirected every single resource produced by their Confederacy to built warships. Corvetes, destroyers, cruisers and battleships, shipyards of Cybrex ringworld and countless Terran worlds were pumping one ship after another. Yet, event when they used all of resources of half finished Dyson Sphere and reached one and half of their fleet limit, it was still not enough. And Humans decided that it was enough of playing cat and mouse with their worse brethens. They decided to strike right in the heart of Confederacy. To attack Terra itself.

One, maybe two years eariler and they would crush allies completly by this move. Terrans would be unable to defend their homeworld. Their fleet too week to fight, Solus system defended only by shipyard. But when Reclaimers attacked, situation was different. Whole system was defended by powerful fortresses, and Terran fleet was big enough to fight in the favorable situation.
It was said, that inhabbitants of Terra was watching lights on the sky for almost four months. No one knows, how many Humans and Terrans died while fighting this kinslaying battle. No one counted all Gurriks, Zik-Mors and many other species which died, defending Terra. No one knows how it was possible, that circuits of synthetic admiral XC-137 did not burned out, while calculating all the battle plans. But after four bloody months, Human fleet escaped, using emergency FTL, and left half of what was once Terran Star Armada victorius.
After that war was quick. Terrans wanted revenge for countless lost lives. Their vassals and Gurriks wanted Human blood for bombarded and conquered worlds. Their attacked The Core with quickly rebuild fleets, while the Humans were unable to produce more than few escorts, after they had exhausted all their resources for the last fleet.
After few worlds have been subjgugated by Terrans clone armies, Human Reclaimers understood, what happened. They lost. They were defeated, by their own, younger, better versions. And Human surendered. Diplomats of both sides met at the humans capital moon, The Boundary. There, the peace treaty was signed.
Altrough all human worlds were anexed, they recieved some autonomy under Sol sector. Humans also gained the same rights, as every other citizien of Confederacy: Utopian abundance in terms of resources, no restriction when it came to breeding, migration of serving as leaders. One of the humans system, full of mineral-rich asteroids and with two habitable continental worlds were to be ceded to Gurriks, as the sign of graditude.
The last statement of treaty was, that all archives of Humans were to be handed to Terrans. So the long lost colonists would finally understood their own history. After that, Terran goverment decided, that there have they need to make a memorial for the final reunification of humanity. And there was only one place good for such memorial.
Teams of scientists and engineers were send to Sol III, to organize a terraforming process of former Earth. First, tomb world was to be changed to continental world and then to true gaia world, the same way Terrans did with they capital. Earth, colonized now by humans, synthetics and various xenos have become not only a memorial for the unification, but for a strenght, prosperity and history of humankind.
New era of peace and prosperity have come for all of the Confederacy… At least that was what everyone predicted, up to the moment, when whole galaxy heard strange, ghost signal, coming out of nowhere….

Kule u nogi 2

Posted by: Bane in Bez kategorii No Comments »

Bane po raz ostatni zacisnął pas, upewniając się, że podczas walki nie stanie się nic niechcianego. Następnie sprawdził swój ekwipunek. Miecz wisiał mu z lewej strony, sztylet z prawej. W pogotowiu, na malutkiej torbie na prawym ramieniu trzymał dwie mikstury lecznicze, które mógł łatwo sięgnąć lewą ręką, nie wypuszczając miecza. Na łuk naciągnął cięciwę, przygotowując go do strzału. W kołczanie były dwadzieścia cztery strzały, o ostrych grotach i zielonych lotkach. Strzały na grubą zwierzynę. Gotowe przebić nawet najtwardszą skórę. Idealne na orków. Rozejrzał się wokół. Vanilor także przygotował swój sprzęt. Ostrzył miecz, siedząc na kamieniu. Bane czuł, że się boi, jak przed każdą bitwą. Starszy najemnik przygotowywał młodszego od lat, tłumacząc mu wszystko, starając się go przygotować… Ale walka i tak pozostawiała swój ślad. Bitwy zawsze łamały ludzi. Niektórych podczas pierwszej, innych podczas drugiej, kolejnych po setnej. Człowiek mógł wytrzymać setki ciał pokonanych wrogów, dziesiątki pogrzebów sojuszników… Ale zawsze nadchodziła ta jedna chwila, która niszczyła umysł i duszę. Ojciec trzymający w ramionach zwłoki syna. Mąż tulący zbrukane i zhańbione ciało ukochanej. Córa grzebiąca swoich przedwcześnie zabitych rodziców. Człowiek, widzący jak jego przyjaciel biegnie obok niego w szarży, aż dostaje strzałą w pierś. Takie chwile trwają minuty. Wydaje się, że czas zwalnia, a dawny znajomy, członek rodziny, ukochany powli, nienaturalnie upada na ziemię. I wtedy nie myśli się, żeby się zatrzymać, bo nas może spotkać to samo. Biegnie się dalej, chcąc pomścić przyjaciela, nie bacząc, że można go uratować, gdyby zostać przy nim i powstrzymać resztę oddziału tratującą bliską osobę. Oto co zostaje po bitwie: śmierć, ból i smutek. Oto praca którą sobie wybrałem.
Psiakrew, ale jestem mroczny.
W oddali zabrzmiał róg bojowy.
Ludzie stojący przy ustawionych w wagenburg wozach zadrżeli na ten dźwięk. Wieśniacy trzymali kusze, które znaleźli w porzuconym wozie. Najemnicy przygotowywali swoją broń. Mag Nicolas szeptał coś pod nosem, a w jego dłoniach zaczął formować się ogień. Orkowie przybywali.
A to był taki piękny poranek.
Gdy rano się obudził, Nikki dawno już nie było w pobliżu. Za to tym razem to on wstał wcześniej, nie Vanilor. Słoneczko ledwie co wschodziło, ale już można było wyczuć, że dzień będzie piękny. Nie było ani jednej chmurki. Przynajmniej na niebie, bo humory wszystkich wokół były beznadziejne. Nie było w tym nic dziwnego, biorąc pod uwagę, że orkowie mogli maszerować przez noc. Ale nie było wyboru, musieli stanąć na nocleg. Mieli w zaprzęgu dzieci i zwierzęta, a te zawsze pamiętają o śnie. Chociaż z pewnością nie były to dobre sny. Obudził się w nocy kilka razy, słysząc, jak dzieci płakały. Zdecydowanie bardziej wolałby słyszeć ryki nacierających orków, niż to.
- Wstawaj, robota czeka – szturchnął nogą Vanilora. Najemnik zamruczał coś pod nosem i przewrócił się na drugi bok. Bane kopnął mocniej. Młodzik jęknął i zaklął, widząc, kto nad nim stoi.
- Ruszaj się i przygotuj konie, wyruszamy za pół godziny – zakomunikował mu i oddalił się. Tak, też miał beznadziejny humor. I nie zamierzał za to przepraszać. Szedł przez zbierające się obozowisko, gdzie ludzie przygotowywali się do drogi. Teraz było tu dziwnie cicho. Nikt nie rozmawiał, nawet szeptem, a zwierzęta odezwały się zaledwie parę razy. Atmosfera jak na pogrzebie. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę, ilu bliskich stracili.
- …nie znaczy to jednak, że musi pani… – odezwał się jakiś kobiecy głos, który zaraz został stłamszony przez drugi, znacznie głośniejszy.
- Muszę! Ten przeklęty, bękart właśnie całkowicie zapaskudził mi całe spodnie owczym łajnem. Więc mnie nie uciszaj, na Beliara i pilnuj lepiej swoich bachorów! – Nikki ruszyła zdenerwowana przez obóz.
- Wydaje mi się, czy właśnie straciłaś transport na wozie? – Ośmielił się zapytać mijającą go kobietę. Błąd. Nikki zamachnęła się i spoliczkowała go. Nie ma co, zabolało. Tak, drażnienie zdenerwowanej Nikki to jak denerwowanie wkurzonej żmii. Ona mogła nawet i dziabnąć jadowitym sztyletem. Co prawda nie sądził, żeby zrobiła to jemu… Ale nigdy nie wiadomo, prawda? Kobieta przeszła dalej, nie mówiąc nic więcej. I dobrze. Może lepiej, jak się wyżyje na kimś innym.
- Głodny? – Zapytał jeden z trojaczków, Bane nie był pewien który. Pokiwał głową i dostał suchar oraz kawałek kiełbasy. Nie ma to jak pożywne śniadanie przed kolejnym dniem wleczenia się po trakcie. Nic nie zapowiadało niebezpieczeństwa. Można było niemal zapomnieć o nadchodzących orkach. Prawie, bowiem dalej wszyscy byli wystraszeni.
Bane wrócił do swojej klaczy i zaczął ją przygotowywać do drogi, kładąc na jej grzbiecie siodło i juki. Szarlotka zarżała radośnie, czując, że zbliża się jej właściciel. Najemnik poklepał ją po szyi, uśmiechając się do konia.
- Przynajmniej na ciebie mogę liczyć – mruknął. Nie żeby naprawdę tak myślał, po prostu czasem potrzebował sobie coś takiego powiedzieć, żeby nie zwariować. Ot jedno z jego dziwactw.
- Co mała? Gotowa na kolejny kawałek drogi? – Zapytał zwierzaka, a ten znowu zarżał. Wspiął się i usiadł na siodle. Pogłaskał klacz po szyi i lekko nacisnął jej boki nogami. Koń ruszył. Cały obóz też był już gotowy do drogi. On nie miał zamiaru czekać. Ruszył galopem przed resztą.
Po godzinie dołączył do niego Vanilor.
- Nie podoba mi się tu – powiedział Bane do podjeżdżającego przyjaciela.
- Miłe powitanie – odparł zgryźliwie drugi najemnik. – Ale masz rację. Nic nie słychać. Nawet ptaków.
- Zostawmy tu konia i przejdźmy się kawałek – zaproponował starszy z mężczyzn i przywiązał uzdę do jednego z drzew. Bane i Vanilor zaczęli iść przez las, rozglądając się dookoła i starając się nie zwrócić żadnej uwagi. Opłaciły im się lata polowań w lesie. To oni zauważyli orka stojącego na straży, a nie ork ich. Bane podniósł rękę do góry, nakazując drugiemu najemnikowi zatrzymanie się. Gdzie jeden ork, tam zaraz jest ich pełno. Przeczekali chwilę, kryjąc cię w krzakach, aż zobaczyli drugą istotę. I trzecią. I czwartą. Zaczęli się powoli wycofywać do miejsca, gdzie zostawili konie. Ale orkowie byli tam pierwsi. Trójka zielonoskórych już zbliżała się do koni. Wyglądało na to, że zostali bez wyboru. Bane wyciągnął łuk i nałożył cięciwę. Wyciągnął strzałę z kołczanu, wycelował i wystrzelił. Strzała pomknęła na spotkanie z orkiem, zaraz za nią poleciała druga. Vanilor także wiedział co robić. Trzeci ork spojrzał w kierunku, z którego przyleciały strzały. W dłoni trzymał topór ze stali, czysty i lśniący. Nic dziwnego. Orkowie byli wojownikami, a wojownik dba o swoją broń. Od tego mogło zależeć jego życie. Zielonoskóry zaczął biec.
Najemnik schował łuk do kołczanu i wyciągnął bastardzi miecz. Ciemne ostrze wyślizgnęło się z pochwy, przecinając powietrze. Ostrze było wykonane ze stopu amadantu i magicznej rudy… Idealne by przeciąć orkową skórę. Dalej bestio, chodź tutaj. Gdy bestia zaatakowała, Bane od razu odskoczył w bok. Był to pierwszy ruch, jakiego nauczył się podczas wojny z orkami. Gdy walczyło się z zielonoskórymi należało zapomnieć większość tego, co wiedziało się o walce z ludźmi. Ork był znacznie wyższy od przeciętnego człowieka. Bane był wyższy od większości ludzi, a i tak przeciętny ork z Khorinis przewyższał go o głowę. Orkowie z północy spokojnie mogli patrzeć na niego z góry. W dodatku pozostawała jeszcze kwestia znacznej siły. Jeden cios topora mógł rozpłatać człowieka… On zaś nie miał najmniejszej ochoty skończyć w ten sposób. Ciął nisko, prosto w brzuch orka. Nie był to cios zabójczy, miał zamiar tylko zranić orka, osłabić go by później był w stanie go dobić. Nic to jednak nie dało. Istota zdołała uchylić się przed ciosem. Z pomocą przyszedł mu Vanilor. Drugi najemnik ciął bestię w plecy, tworząc długą, chociaż niezbyt głęboką szramę. Ork zachwiał się i padł jak słup.
- Cholera, rozciąłeś mu kręgosłup – Bane zagwizdał z wrażenia. Orkowie mieli neisamowicie twardą skórę na plecach. Cud, że młodzikowi się to udało. – Lepiej się stąd zabierajmy zanim będzie ich tu więcej. Musieli to usłyszeć.
Wskoczył na konia, a zwierzę od razu wyczuło, o co chodziło właścicielowi. Potem wydarzenia potoczył się już szybko. W pół godziny zebrali ocalałe wozy w krąg, tak, by orkowie nie mogli ich zaskoczyć ani z przodu ani z tyłu. A teraz szykowali się do walki.
Najemnik przestał wspominać. Róg odezwał się po raz drugi. Z lasu wybiegła zabójcza horda. Zaczynała się bitwa.
Bane wypuścił strzałę, jedną, drugą trzecią. Czuł, że jego pociski dosięgały celu. Nie tylko jego zresztą, bowiem reszta najemników także strzelała. Magowi udało się popalić dwóch orków i zmrozić nogi trzeciemu. Gromash ściął halabardą głowę pierwszego nadbiegającego do wozów pobratymcy…
A potem fala orków uderzyła w mur z wozów i cały świat zamienił się w mieszaninę krwi, smrodu orków i śmierci. Bane czuł, jak adrenalina przepływa w całym jego ciele. Był gotów zabijać, a nawet być zabitym. Ciął bez litości. Było to znacznie łatwiejsze w walce z orkami niż z ludźmi. Bo w jego mniemaniu to były potwory. Znał ludzi, którzy uważali orków za podobnych ludziom. Za stworzenia Adanosa, które zostały po prostu wychowane w innej kulturze. Istoty o bogatej historii, abstrakcyjnym myśleniu. Zdolne do tworzenia, kochania, przyjaźni. On tego nie widział. Walczył podczas wojen z orkami. To były potwory, skupione na wyżynaniu i własnej wersji honoru. Podobno gdzieś tam, na dalekiej północy istniały całe ich miasta, gdzie orkowie żyli z dziećmi i rodzinami. Niewiele go to obchodziło. Teraz wkroczyli na ziemię ludzi. A on miał zamiar pokazać im, że to nie ich miejsce.
Gdy wszystko się skończyło, przed wozami i na nich leżało dwadzieścia osiem orkowych ciał. Zaś ich straty… Zginęło ośmiu wieśniaków, mag-renegat Nicolas oraz Steve i Dave z trojaczków. Wojownik Mander nigdy nie miał już powrócić na Wyspy Południowe, a koczownik Arktos odszedł w ostateczną podróż z Wiecznym Wędrowcem. Zostało ich zdecydowanie za mało, by obronić się przed jakimkolwiek atakiem. Musieli zwiększyć tempo. Natychmiast.
Najgorsze było to, że nie mogli pogrzebać zmarłych. Wybili zaledwie jedną trzecią orków i musieli natychmiast uciekać. Wróg był zbyt blisko, by mogli pozwolić sobie na prawdziwy pogrzeb. Dlatego zabrali z trupów wszystko, co było użyteczne, a następnie ruzcili na jedną kupkę. Nikki miała przy sobie kilka fiolek alchemicznego ognia, substancji, która podpalała się przy kontakcie z powietrzem. Wystarczyło rzucić jedną buteleczką, by spalić ciała ludzi. Sama złodziejka nie ucierpiała w walce, na całe szczęście. Za pomocą rzucanych mikstur dała radę wyeliminować kilku zielonoskórych, których układ pokarmowy nie wytrzymał mieszanin.  Orków tylko stoczyli z drogi, tak, by nie przeszkadzały im w ruszeniu w drogę… Te istoty i tak nie zasługiwały na pochówek.
Kolumna uchodźców znowu ruszyła, tym razem uszczuplona o kilkanaście osób. Wszyscy ludzie byli już praktycznie na skraju wytrzymałości, zwłaszcza psychicznej. Orkowie dalej krążyli w okolicy i, chociaż wszystko wskazywało na to, że podzielili się na mniejsze bandy, to wcale nie poprawiało to ludziom humoru. Mogli nie przeżyć następnego ataku.  A wciąż mieli kawałek drogi do Geldern.
Jedynym plusem (o ile można było to tak nazwać) była większa ilość miejsca na koniach i wozach. Tak więc Nikki była w stanie zdobyć wierzchowca i jechała właśnie obok Bane’a.
- Nie możemy tak jechać przez noc – powiedziała ponuro kobieta. Najemnik pokiwał głową. Też nie podobał mu się ten pomysł, ale była to prawda. Zwierzęta nie mogły iść nocą, a wozy i ludzie mogli pozbaczać ze szlaku, wdeptywać w dziury… I mogło ich spotkać wiele innych, nieprzyjemnych wydarzeń. Zaś pozostawanie na noc w tym miejscu też było wyjątkowo niebezpieczne.
Dlatego po całym dniu jazdy, na szczęście bez spotkania jakichkolwiek orków, rozbili obóz w niewielkiej dolince na skraju drogi. Z trzech stron byli bronieni przez skały, a z jednej przez rzeczkę. Jakiekolwiek istoty nie miałyby najmniejszej szansy dostać się tu bez bycia zdziesiątkowanym przez pilnujących obozu. Ba, tylko kto go miał pilnować? On, Vanilor, Gromash, Olaf, ledwo trzymający się po śmierci braci Steve i kilku wieśniaków, którzy otrzymali kusze. Mięso armatnie a nie strażnicy. Bane usiadł przed małym, samotnym ogniskiem. Vanilor stał na warcie, więc nie miał z kim porozmawiać.
- Więc… Masz jakiś pomysł? – Zapytała Nikki siadając obok. Złodziejka skończyła opatrywać rannych. Bane’owi i wójtowi długo  zajęło doproszenie się o to, ale kobieta była jedyną osobą w grupie znającą się na alchemii.
- Przespać noc i dotrzeć do Geldern. Jeśli będziemy mieli szczęście, to dotrzemy tam zanim dogoni nas jakaś orkowa grupa – wytłumaczył, wpatrując się w ogień. – Zaś jeśli nie będziemy mieli szczęścia… Cóż, wtedy orkowie nas zabiją i nie będziemy mieli powodu się o cokolwiek martwić – uprzedził pytanie kobiety. Następnie wstał i zaczął szukać czegoś przy jukach. W końcu wyciągnął szklanką butelkę, starannie owiniętą w futra.
- Nordmarski miód, przedni dwójniak. Masz ochotę się nieco rozgrzać tej nocy? – Zapytał. Skoro i tak mieli zginąć, to mógł nawet naruszyć jeden ze swoich najlepszych alkoholi. Złodziejka skinęła głową, ale zaraz potem przez jej twarz przemknęło zdziwienie.
- Nie mamy szklanek – zauważyła. Najemnik zaśmiał się cierpko i otworzył butelkę.
- Nie martw się, nie otrujesz się, jak napijesz się po mnie. Chyba – Bane skrzywił się i rozsiadł wygodnie przed ogniskiem. Za siedzenie służyło mu siodło, podobnie jak kobiecie.
- Nie wiem, Nikki. To wszystko jest jakieś…  Powalone. – Mężczyzna oddał Nikki butelkę. – Chciałbym po prostu wrócić do domu. Jak zresztą zwykle, gdy wszystko się pieprzy.
- Domu? Nigdy nie wspominałeś o jakimkolwiek domu – zauważyła kobieta i napiła się miodu. Wypiła jeden łyk i zakaszlała. – Na Beliara… Faktycznie z Nordmaru.
Bane uśmiechnął się gorzko.
- Mówiłem, że dobre – przypomniał i westchnął. – Faktycznie. Pewnie dlatego, że od dawna żadnego nie miałem. Jako o domu… Cóż, myślałem o Geldern, jako że jest najbliżej. – Zapytał.
-Rozumiem… Czyli ciągła tułaczka – Nikki skrzywiła się i oddała Bane’owi butelkę. Najemnik wypił spory łyk miodu, zanim zaczął mówić dalej.
- Ale z pewnością musisz gdzieś wracać. Wiesz, w przerwach między odwiedzaniem naszego kochanego końca świata, a złodziejskimi wyprawami – zauważył. Nikki westchnęła i skinęła głową.
- Pod jednym warunkiem. To co ci powiem zachowasz w całkowitej tajemnicy.
Najemnik skinął głową. Złodziejka zbliżyła się do niego i wyszeptała mu na ucho kilka zdań. W końcu dała niewielki kluczyk, jeden z kilku, jak stwierdziła.
- Okolice Si… Au, przepraszam, już się nie odzywam – najemnik zasłonił się ręką, gdy złodziejka trzepnęła go w ramię.
- A żebyś wiedział. Ani słowa! Bo wtedy przepraszam nie wystarczy – ostrzegła go, ale minę miała już łagodniejszą. Butelka miodu znowu powędrowała raz do niej, raz do niego. Milczeli przez kilka minut. Dobra rzecz, móc tak z kimś pomilczeć.
- Przepraszam cię, ale ja chyba będę się już zbierał. Vanilor będzie oczekiwał zmiany wart. Dobranoc – pożegnał się i wstał. Nikki zrobiła to samo. Miód jednak nie obszedł się z nią najlepiej, biorąc pod uwagę, że zachwiała się i poleciała w jego stronę. Złapał ją, obejmując mocnymi rękoma, a ona złapała się jego. Przez sekundę stali w uścisku.
- Ja… Przepraszam. Uważaj na siebie, Bane – powiedziała jeszcze na odchodnym i odeszła. On sam zaś zaczął się przeklinać w myślach. To był dobry moment. Mógł jej powiedzieć, co myśli i czuje. Ale ona już poszła.
- Cóż… Będzie jeszcze więcej okazji – powiedział cicho do samego siebie. Albo umrzemy, więc i tak nie będzie mnie to dłużej obchodzić, dodała mroczniejsza część jego podświadomości.
Nikki zaś, lekko zarumieniona szła przez obóz do miejsca, gdzie zostawiła swoje rzeczy. Po drodze zaś natknęła sie na kobietę, której dziecko wcześniej okrzyczała. Jej dzieci spały pod płaszczem, podczas gdy matka marzła, wpatrując się w niebo i najprawdopodobniej nie mogąc zasnąć.
- Wszystko w porządku? – Zapytała złodziejka. Kobieta była do niej dziwnie podobna. Miała ciemne włosy i podobną figurę.
- Tak, po prostu… Noc jest zimna – kobieta drżała. Nikki udało się wcześniej dowiedzieć tylko tyle, że straciła męża.
- Proszę – kobieta ściągnęła swój charakterystyczny płaszcz i podała kobiecie. Nie przeprosiła jednak za swoje zachowanie rankiem. W końcu co za dużo, to niezdrowo, prawda?
- Ja… Dziękuję – kobieta mocno zdziwiła się zachowaniem kobiety. Zresztą nic dziwnego, biorąc pod uwagę, co wcześniej wykrzyczała Nikki.
Złodziejka tylko się uśmiechnęła. I tak miała drugi.
Bane siedział na kamieniu, przypatrując się płynącej rzeczce. Był tu bród, który można bez problemu pokonać tak wozami, jak i na piechotę. Ale znalezienie go po ciemku było niemal niemożliwe. W dodatku ciemności sprawiały, że człowiek lub ork mógł zabić się na jakimś śliskim kamieniu. Idealne miejsce do obrony. A przynajmniej tak mu się zdawało.
Spędził całą noc trzymając dłoń na łuku. Był gotów na jakąkolwiek oznakę niebezpieczeństwa. Niemniej, nie przyszło mu do głowy, że wróg był znacznie bardziej szalony, niż przypuszczał. Gdy on obserwował rzekę. oddział orków był już w obozie. Zielonoskóre bestie postanowiły zaryzykować najbardziej niebezpieczną drogę – zjechać po linach ze skalnego urwiska, by zaatakować uchodźców od tyłu. Udało im się. Zanim najemnik był w stanie zdać sobie sprawę, co się dzieje, wróg już wpadł między namioty. I z nawiązką odpłacał ludziom swoje własne straty. Orkowie błyskawicznie podpalili wozy, rozgonili zwierzęta i… Zaczęli zabijać. Bane schował natychmiast łuk do kołczanu i zaczął biec, w pośpiechu wyciągając miecz. Byle zdążyć. Modlił się do Adanosa o Vanilora i Nikki, gdy przebijał pierwszego orka mieczem. Było ich dużo. O wiele za dużo.
- Odwrót! – Ryknął na cały obóz, starając się przekrzyczeć zgiełk masakry. Krzyki, piski, wrzaski, błagania o litość… To nie dawało nic. – UCIEKAĆ DO LASU! – Wrzasnął jeszcze głośniej. I biegł dalej, zabijając kolejnego zielonoskórego. Przebił bestię mieczem… Który zaklinował się w ciele istoty.
- Kurwa, nie! – Warknął i spróbował wyszarpnąć ostrze. Nie chciało wyjść. Kolejny ork nadbiegał, gdy nagle przeszyła go strzała. Kolejny został ścięty orkową halabardą. Vanilor i Gromash także byli już w wirze walki. Ten drugi w ciemności z pewnością wydawał się wielu orkom sojusznikiem. Bestie z pewnością zapłaciły krwią za tę pomyłkę.
- Vanil! Widziałeś Nikki?! – Krzyknął Bane, przebijając się w stronę rzeki.
- Chyba tak! Biegła do lasu! – Odparł przyjaciel. Obaj zaczęli biec, coraz szybciej, jako że orkowie opanowali już obóz a wszyscy ocalali znajdywali się już za rzeką. Jasnowłosy najemnik oberwał po drodze w czoło, a oczy zalała mu krew. W końcu Bane wbiegł między drzewa… I uderzył w mężczyznę w kolczudze.
- Odsunąć się, ludzie! Wojska lorda Vance’a tu są! Nie przeszkadzać żołnierzom! – Rozległ się okrzyk. Nie mógł w to uwierzyć. Udało im się. Wsparcie przybyło. Nie mógł pomyśleć o niczym więcej. Padł na ziemię. a krew z oczu zamieniła się w czerń.
*
- Chodź. Musimy wykopać grób – powiedział Vanilor, trącając Bane’a w ramię. Ten nie odezwał się, wciąż klęcząc przy ciele. Był już dzień po walce, w której wojska Geldern rozbiły orkowe bandy. Bane i Vanilor wyszli z niej cało, jako jedyni z najemników. Olaf oberwał orkowym toporem podczas snu. Nawet nie czuł, że umiera. Rick, ostatni z trojaczków stracił prawą dłoń. Szczęściarz, jeśli patrzeć na los jego braci. Gromash oberwał bełtem podczas ucieczki. Ludzie hrabiego Vancea uznali go za jednego z wrogów i naszpikowali bełtami. Zaś Nikki nie było wśród ocalałych, jak podejrzewali. Znaleźli jej ciało na pobojowisku. A przynajmniej wydawało się, że jej, jako że nie było głowy, a całe ciało było zmasakrowane toporami. Jedyne co pozostało, to charakterystyczna peleryna złodziejki. Bane klęczał już przy nim od pół godziny.
- Oczywiście – szepnął Bane. Spodziewali się tego. Mimo to jakaś część jego umysłu wypierała z siebie świadomość śmierci kobiety. Po prostu nie mógł w to uwierzyć. W końcu wstał i razem z Vanilorem zaczął kopać pozostawionymi przez uchodźców narzędziami, które ci zabrali ze swych domów. W końcu, po piętnastu minutach pracy, Bane owinął ciało Nikki w jej płaszcz i złożył w grobie. Zakopali dziurę, przy której wbili deskę, na której Bane sztyletem wrył imię kobiety.
- Powinna być też data urodzenia i śmierci – wskazał Vanilor. Bane zastanowił się chwilę.
- Jak ją znam, to pewnie nie chciałaby, żeby widniał tu jej wiek – westchnął i wstał. Następnie odszedł kawałek do lasu i wrócił po minucie. W dłoni trzymał kwiat, którego barwa przechodziła od niebieskiego, do fioletowego. Położył Łzę Adanosa na grobie, oddając ostatni hołd kobiecie.
- Albo nie zobaczymy się już nigdy, albo na samym dnie piekieł. Ciekawe, która opcja jest gorsza? – Spytał najemnik i odwrócił się do grobu.

Kule u nogi

Posted by: Bane in Bez kategorii No Comments »

- Chyba nie chcesz tego zrobić? – mężczyzna zapytał i skrzyżował ręce na piersi. – Ryzykujesz naszym życiem za takie grosze? – zapytał z mieszaniną zdziwienia i zdenerwowania w głosie. Mężczyzna był młody, nie miał na twarzy zarostu, a czarne włosy spinał w kucyk. Na sobie miał koszulkę kolczą i szaro-brązowe ubranie, razem z peleryną. Drugi człowiek, także mężczyzna, był obiektem jego emocji. Wysoki, o jasnych włosach, w skórzanej, znoszonej, ćwiekowanej zbroi. Jego ubranie było zielono-brązowe, podobnie jak peleryna. Obaj mieli na plecach kołczany ze strzałami i łukami, a u pasów bastardzie miecze. Dziwny był to widok w takim miejscu, obok lasu i przy gościńcu, w chaotycznie ustawionym obozie. Kilkudziesięciu wieśniaków, razem z kilkoma końmi, osłami i kozami siedziało przy ogniskach. Razem z nimi szła ósemka najemników. A teraz do tej ósemki, po rozmowach z wójtem wioski, w której kiedyś mieszkali ci wieśniacy, dołączyło dwóch następnych.
- Uspokój się Vanilor – odpowiedział Bane. – Wiem że płacą kiepsko, ale to robota. Jej szukaliśmy. Orkowie znowu zeszli z zachodnich gór, ci ludzie potrzebują ochrony. Co zrobisz innego?
- Właśnie, orkowie, nie damy rady im wszystkim. W dwa dni możemy być w Geldern i… – westchnął i nie dokończył zdania. – Masz rację. Niech ci będzie – Vanilor w końcu przyznał rację swojemu mentorowi. – Więc… Co robimy?
- Cóż… Dzisiaj już raczej nie ruszą. Za godzinę się ściemni. Wszyscy są przybici po zniszczeniu ich wioski – Bane się skrzywił. Nie lubił zbytnio zielonoskórych i nawet najbardziej zatwardziali zwolennicy koegzystencji nic nie mogli na to poradzić. On wciąż pamiętał drugą wojnę z orkami.  Fakt, nie wszyscy żyli wtedy jako najemnicy. Wielu ludzi było traktowanych przyzwoicie i to nie tylko najemników. Niemniej… Nie było to też złote czasy. A zielonoskórzy często bywali bezlitośni, zaślepieni swoim „honorem”. Obecnie niejedna banda orków przemieniała się w grupę bandytów. Tak jak teraz. Grupa ta była zorganizowana i spora, skoro tak łatwo spalili i zniszczyli wioskę.
- Wiesz co? Powinniśmy się zapoznać z resztą naszych towarzyszy po fachu. Wójt mówił że jest ich ośmiu – powiedział i obaj mężczyźni ruszyli w stronę jednego z ognisk. Siedziała tam piątka mężczyzn. Jeden z nich był łysy i ciężko uzbrojony. Polerował dwuręczny miecz, wykonany ze stali, z rękojeścią w którą wprawiono niewielki żółty kryształ. Dwóch następnych najemników było identycznych. Takie same brązowe, kręcone włosy, młode, przystojne twarze, idealnie skrojone skórzane pancerze. Jeden u pasa nosił młot z kolcami, drugi krótki miecz. Obaj mieli w dłoniach kusze. Kolejny z nich był koczownikiem. Ubrany był w lekki strój z bawełny, w piaskowym kolorze. Krótko ścięte, czarne włosy i pokryta tatuażami twarz, która wpatrywała się w ogień nadawała mu nieco strasznego wyglądu. Na plecach, w pochwie trzymał bułat, a obok niego leżała włócznia. Ostatni z piątki mężczyzn był najbardziej zadziwiający – na sobie nosił stare, podarte i wyblakłe niebieskie szaty. W dłoni trzymał kostur zakończony ostrzami, a jego twarz wyraźnie wykazywała, że nie jest już młody. Krótka czarno-siwa broda, zmarszczki i niebieskie oczy sprawiały, że człowiek od razu miał wrażenie że rozmawia z mędrcem. Nawet jeśli tak nie było. Bane nie musiał pytać, kim był ten człowiek. Mag-renegat. Jeden z dwóch bliźniaków podszedł do Bane’a i Vanilora.
- Więc wy jesteście tymi dwoma co postanowili do nas dołączyć? – zapytał. – Jestem Rick. To Dave – pokazał na swojego brata.
- Ja zaś nazywam się Olaf – powiedział wojownik z dwuręcznym mieczem. No tak, Bane od razu powinien się domyślić, nawet bez znajomości imienia, że ten mężczyzna jest nordmarczykiem. – Chyba cię kojarzę. Jesteś Bane, prawda? – zapytał.
- Dokładnie. Dobrze was poznać. Zaś mój towarzysz to Vanilor – odpowiedział i podał dłonie po kolei każdemu z trójki mężczyzn. Dopiero teraz Bane zauważył że koczownik i mag zwyczajnie spali na siedząco.
- Słyszałem trochę o tobie – mówił Olaf. – Ponoć jesteś całkiem niezły w szermierce. A i z łuku potrafisz szyć.
- Z łuku to lepszy jestem ja – mruknął Vanilor.
- Fakt. A i wierzę że ty potrafisz używać swojego miecza – odparł Bane, nie zważając na słowa przyjaciela.
- To fakt… Wybacz że nie może cię przywitać pozostała piątka naszych towarzyszy, ale dwóch, jak widzisz, zmorzył sen, a trzech pozostałych stoi na warcie – rzekł Rick.
- Dokładnie. Nasz trzeci brat, Steve, Gromash oraz Mander – powiedział Dave.
- Gromash? – zdziwił się Vanilor. – To orkowe imię.
- Bo to ork – odparł spokojnie trojaczek.
- Myślałem że jesteśmy tu by osłaniać tych wieśniaków od orków – podzielił się swoimi myślami Bane.
- Cóż, on też po to tu jest. Uważa za niehonorowe atakowanie bezbronnych wieśniaków. Oraz że pieniądze są przedmiotem honoru – uśmiechnął się lekko Olaf.
- Nie powiem żeby nie podobał mi się taki punkt widzenia – odparł Bane.
- Tak z ciekawości… Śpimy na ziemi? Bez namiotów? – zapytał Vanilor.
- Wieśniacy dla siebie nie mają namiotów a ty myślisz że dostaniesz swój? – zaśmiał się Dave.
- Jasne… Rozumiem – mruknął zawiedziony najemnik. Olaf poklepał go po plecach dłonią zakutą w pancerną stal.
- Przyzwyczaisz się chłopcze – pocieszył go.
- Przyzwyczaiłem się już wieki temu, po prostu miałem ochotę choć raz spędzić noc pozostając suchym – wyjaśnił swoje obawy.
- Ale, ale, gdzie nasze maniery! – wyraźnie otrząsnął się Rick. – Mamy tu pieczonego ścierwojada, nie jesteście głodni?
- Ścierwojad z ogniska? Zawsze i wszędzie – oznajmił Bane i wkrótce siódemka najemników zasiadła przy ognisku objadając się sporym nielotem. Koczownik przedstawił się im jako Arktos, syn Arakosa. Nie mówił zbyt wiele, właściwie poza przedstawieniem się wypowiedział tylko parę słów. Mag  zaś miał na imię Nicolas. Odzywał się nieco częściej, aczkolwiek też nie był rozmowny.
- Jak myślicie, ile zajmie dotarcie do Geldern z tymi wszystkimi ludźmi? – zapytał Vanilor w przerwach między gryzieniem kawałka ścierwojada.
- Cztery dni? Coś koło tego. Po drodze powinniśmy się natknąć też na farmę Herleta, miejscowego właściciela ziemskiego. Jego dom jest obwarowany palisadą, więc powinien stać cało – powiedział Olaf. – Orkowie są jak na razie w tyle.
- A skoro już o tym mowa, ilu jest tych orków? – spytał Bane. Wójt nie mógł określić ich dokładnej liczby.
- Z tego co mówili wieśniacy to ich liczba waha się od setek do tysięcy. Niemniej, ja, Rick i Steve byliśmy w wiosce podczas ataku i wydaje mi się że jakichś… Czterdziestu wojowników? – zaryzykował stwierdzenie Dave.
- Też tak sądzę – przytaknął Arktos. – Sprawdzałem ruiny wioski.
- W porządku… A teraz… – zaczął mówić Olaf gdy przerwały mu podchodzące do ogniska trzy postacie.
- Czas na zmianę warty, morry – powiedział niski, warkliwy głos. Bane odgadł że to Gromash. Dwumetrowy ork o żółto-zielonej skórze pochodził z północy. Dało się to łatwo poznać po wyglądzie – krótkich rogach, szerokiej głowie, wyprostowanej postawie oraz w miarę płynnej mowie w ludzkim języku.  Trzeci trojaczek, Steve, wyglądał bardzo podobnie do swoich braci, z tą różnicą że jako broni używał krótkie toporka o podwójnym ostrzu. Mander zaś był czarnoskórym wojownikiem, bez pancerza, w samym ubraniu. Przez plecy przewiesił maczugę naszpikowaną ostrymi kolcami. Ciemną jak węgiel twarz pokrywały mu białe i niebieskie tatuaże. Jego twarz nie miała praktycznie żadnego wyrazu.
- No to chyba czas na mnie – powiedział Dave.  – Rick, ty też idziesz – zapowiedział.
- Jasne – najemnik mruknął i wstał.
- Trzech to trzech – Arktos wstał, wziął swoją włócznię i ruszył za dwójką braci. Robiło się już ciemno a obóz zamierał. Najemnicy po kolei szli spać. Bane popijał piwo z bukłaka, który wyciągnął z juków swojego konia. Zostali sami z Vanilorem.
- Lepiej zbierajmy się spać. Jutro rano to my będziemy musieli jechać w przedniej straży i wypatrywać wszystkiego. Lepiej żebyśmy byli wyspani – powiedział młodszy z mężczyzn.
- Jasne… – odparł Bane. Położył się spać obok ogniska, tak jak pozostali, pod futrem i skórami. Noc była pochmurna i żadna gwiazda nie przebijała się przez ciemności. Bane ziewnął głośno i zamknął oczy. Jutro czeka ich ciężki dzień.
O dziwo, noc przeszła bez snów. Obudziło go mocne szturchnięcie. To Vanilor, oznajmujący że czas się zbierać. Wszyscy wokół byli już praktycznie gotowi.
- Zaspałem? – zdziwił się Bane.
- Tak to już jest w tym wieku – zadrwił Olaf.
- W tym wieku? Jasne, zapomniałem, idę już huśtać wnuki na bujanym krześle. Idiota – mruknął sarkastycznie najemnik. Wstał, szybko zwinął własne posłanie, które zapakował do juków konia. W końcu przypasał miecz a na plecy założył kołczan ze strzałami i łukiem. Był gotowy.
- Ruszamy! – krzyknął ktoś z wieśniaków. Oni także byli już w gotowości. Oczywiście, w tym wypadku gotowość oznaczała możliwość powolnego marszu z dziećmi i zwierzętami. Najemnik wsiadł na konia i się skrzywił.
- Moje plecy – jęknął. Vanilor zachichotał, słysząc to.
Po wyruszeniu ich tempo okazało się naprawdę powolne. Konie, zwierzęta i ludzie szli leniwie, jakby nie myśląc o tym, że banda orków chce na nich zapolować. Sytuacji nie ułatwiało to, że co chwila jakieś dziecko czy zwierzę umykało i chciało się wyrwać z grupy. Bane czuł że z chwili na chwilę coraz bardziej go to irytuje i miał ochotę rzucić to wszystko w cholerę… Ale szkoda mu było tych ludzi i obiecanych pieniędzy, więc milczał, aż do późnego popołudnia, do momentu gdy wójt wioski oznajmił że niedługo powinni dotrzeć do farmy posiadacza ziemskiego. I przydałoby się wysłać kogoś przodem by o nich zawiadomił. A jako że on i Vanilor jechali w przedniej straży…
Obaj mężczyźni ruszyli galopem. Szarlotka, klacz  na której jechał Bane, z radością powitała nieco wolności. Zaś ogier Vanilora wyraźnie chciał się z nią ścigać. Tak więc po jakichś dwudziestu minutach ujrzeli zabudowania… A raczej to co z nich zostało. Z otoczonej palisadą farmy zostały tylko spalone ruiny. Bramy zostały wyłamane, stodoły, stajnie i inne budynki spalone. Przetrwała tylko kapliczka i część głównego domu.
- No to mamy nasz spokojny wypoczynek u właściciela ziemskiego. Orkowie musieli być tu pierwsi – zauważył. Bane zaś gestem nakazał mu milczenie i zsiadł z konia. Przywiązał Szarlotkę do drzewa przed palisadą i wyciągnął miecz. Vanilor także zsiadł z wierzchowca i nałożył strzałę na cięciwę łuku. Obaj mężczyźni weszli przez wyważoną bramę na teren farmy. Nie było tu żywych ani martwych. Krwawe ślady z różnych miejsc prowadziły do jednej ze spalonych stodół, gdzie leżały kości i popioły.
- Przynajmniej orkowie nie zostawili ich na pastwę wronom i krukom. Wychodzi na to że są bardziej cywilizowani niż niejeden człowiek – mruknął Vanilor a Bane syknął na niego, żeby był cicho. Coś mu się nie podobało w tym miejscu. Nie było tu nawet zwierząt. Obaj najemnicy przeszli do domostwa gospodarza. Choć spłonęło ono w połowie, to jego lewe skrzydło było całe. Gdy weszli do środka zauważyli sporą ilość skrzyń, pakunków i beczek. Bane stanął pomiędzy zbiorem skrzyń, a ścianą. Wzdrygnął się, słysząc szelest. Ktoś, kto go wydał, nie chciał być usłyszany. I był w tym bardzo dobry.
- Dziwnie tu pachnie – szepnął Bane. Węch miał dobry, podobnie jak słuch. A to, że wzrok zaczynał mu już momentami szwankować…
- Spalenizną? – zapytał Vanilor.
- Nie. Czymś innym, przyjemniejszym. Czymś takim jak… Perfumy? – zaryzykował stwierdzenie i popatrzał na Vanilora. Mina młodzieńca dobitnie świadczyła że za starszym najemnikiem stoi coś, czego się nie spodziewał. Nie było czasu na skomplikowane ruchy. Bane stał zaraz obok osmolonej ściany, więc po prostu pchnął całym swoim ciałem do tyłu, przygniatając przeciwnika. Usłyszał kobiecy jęk. Obrócił się, a prawa ręka zacisnęła się w pięść, mająca uderzyć w twarz napastniczki. Zatrzymała się jednak, gdy tylko  zobaczył, z kim ma do czynienia.
- Na Adanosa… Ty tutaj? -Zdziwił się, widząc znajomą twarz.
- A kogo innego byś się tu spodziewał? – uśmiechnęła się ciemnowłosa złodziejka. – Kogo jak kogo, ale mnie chyba nie można z nikim pomylić, Bane.
- Farmerów, orków, ścierwojadów… Miło cię widzieć. Przepraszam za to uderzenie, ale nie trzeba było mnie zaskakiwać… – odparł najemnik.
- Ciebie również – powiedziała złodziejka i uścisnęła go lekko. -  Witaj – dodała w kierunku Vanilora. – Co wy tu właściwie robicie?
- Nie spodziewałem się takiego powitania – uśmiechnął się lekko Bane, widocznie zdziwiony.
- Witaj. Z mojej strony też miło cię widzieć – przywitał się Vanilor. – Jeśli chcesz wiedzieć… To jesteśmy tu przejazdem. Eskortujemy grupę uchodźców.
- Liczyłeś na więcej, Bane? – zaśmiała się lekko Nikki. – Znów komu pomagacie? Wam się tak chce?
- Nam się nie chce. Ale z czegoś żyć trzeba. Taki już los żołnierza fortuny. Nie okradamy ludzi, wolimy uczciwie pracować na życie – rzekł z lekką nutą pogardy Vanilor.
- Nie, nie liczyłem. A co ty tu robisz? – zapytał starszy z najemników.
- I żyć jak zwykli ludzie, a nawet gorzej – złodziejka odpowiedziała Vanilorowi i z powrotem odwróciła się do Bane’a. – Wybrałam się na krótką wyprawę i trafiłam na ten dom. Nie byłabym sobą, gdybym go całego nie sprawdziła.
- Tak, to ma sens i trzyma się kupy. Zdecydowanie – stwierdził jasnowłosy najemnik i pokiwał głową.  Przeciągnął się, trzaskając kośmi i rozluźniając mięśnie. Skoro nic niepokoiło złodziejki wcześniej, to ich pewnie też nic nie zaatakuje.
- Chyba nie masz zamiaru się tu zatrzymywać? Może ruszysz z nami? Nie, żebym sądził, iż sobie nie poradzisz, ale w okolicy grasuje spora banda orków – ostrzegł kobietę. Nieszczególnie miał ochotę wystawiać ją na niebezpieczeństwo, zwłaszcza po takim… Nie spodziewanym spotkaniu.
- Skoro nalegasz. Może faktycznie lepiej będzie się stąd na razie wydostać… Mam nadzieję że macie wolnego konia? – Zapytała i popatrzyła na obu mężczyzn. Bane pokręcił głową.
- Zawsze możesz się zabrać na wóz – zauważył Vanilor, uśmiechając się z lekką drwiną. Nikki nic nie odpowiedziała, tylko prychnęła jak kotka na najemnika. Ten wzruszył ramionami z westchnieniem.

- Dobra dzieci, koniec kłótni. Musimy się zbierać, bo jeszcze ktoś uzna że zdezerterowaliśmy – mruknął Bane i pokręcił głową z niedowierzaniem. Trójka udała się w miejsce, gdzie stały konie najemników. Starszy z nich pomógł wsiąść złodziejce na zwierze, a następnie sam na nim usiadł. W końcu, ruszyli w drogę z powrotem do grupy. Wójt wioski kręcił nieco nosem na wiadomość o kolejnej gębie do wyżywienia, ale w końcu zgodził się przyjąć kobietę. Małe kłamstwo na temat jej przydatności pozwoliło go do tego przekonać.
- Nie powinniśmy się zatrzymywać w tym miejscu – powiedział Bane, gdy przywódca wioski zapytał o posiadłość właściciela ziemskiego. – Wszystko spalone. Ktoś już zajął się w tym miejscem. Niekoniecznie orkowie, równie dobrze mogli to być jacyś ludzie, którzy także uciekali przed zielonoskórymi. Miejscowy władyka, z tego co wiem przynajmniej, nie był zbyt chętny do pomagania wszystkim wokół… – zamilknął, czekając na reakcję.
- Rozumiem. Czyli jest jeszcze gorzej – mruknął i dał im znak, żeby oddalili się od niego. Obaj mężczyźni wyjechali znowu na przód karawany. Nikki zaś znalazła miejsce na wozie… Które zdecydowanie jej nie odpowiadało. Siedziała bowiem między kapustą, a trójką dzieci, które na zmianę krzyczały na siebie, płakały ze strachu i zagadywały złodziejkę.
- I jak, wygodnie? – Zapytał Bane ze swoim krzywym uśmiechem, widząc niezadowoloną minę złodziejki. Kobieta wyglądała jakby miała ochotę zadźgać nożem całą trójkę.
- Lepiej nic nie mów. Naprawdę, Bane. – Nikki była wyraźnie zła. Ale cóż zrobić? Był to jedyny wóz, który mógł zabrać więcej balastu. Kobieta, która nim powoziła, straciła męża. Właściwie, była ona całkiem podobna do złodziejki z wyglądu.
- Staram się ciebie pocieszyć. Chociaż, jak patrzeć z twojej perspektywy, to z pewnością jest to dosyć… Niewygodne. Za to Szarlotka ucieszyłaby się, że nie musi już mnie dźwigać – uśmiechnął się Bane i poklepał konia po szyi. Zwierzakowi na szczęście nigdy nie przeszkadzało, że był nazwany po ulubionym cieście najemnika.
- Zresztą, nie powinnaś narzekać. Niektórzy tu maszerują, gdybyś nie zauważyła. To znacznie mniej przyjemne, niż siedzenie na wozie – zauważył jasnowłosy mężczyzna, przeciągając się w siodle. Dotyczyło to głównie mężczyzn w sile wieku, którzy mogli dać sobie radę, niemniej… I tak cieszył się, że ma wierzchowca.
- Właściwie, to nie powinno… Prrr, Szarlotka, zwolnij – rozkazał koniowi i pociągnął uzdę. W ich kierunku maszerowała grupa, niewiadomego pochodzenia, składu i zamiarów. Bane przyłożył sobie rękę do czoła, by osłonić oczy od słońca i przyjrzał się idącym w ich kierunku ludziom.
- Kilkunastu ludzi. Mają w rękach widły, siekiery, kilofy i kosy osadzone na sztorc. Głównie mężczyźni, chociaż nie wiem, czy ktoś nie nosi szat. Nie wyglądają na miłych – poinformował Nikki, znajdujących się obok wieśniaków i  Vanilora, który akurat podjechał.
- Co robimy? – zapytał drugi najemnik. Podeszli też do nich Mander oraz Gromash.
- Idziemy dalej. Zobaczymy, jak zareagują – zarekomendował, nie chcąc wstrzymywać pochodu. Ruszyli zgodnie z jego słowami, niemniej, czwórka najemników szła z przodu. Po drodze dołączyli do nich trojaczki i mag. Pięć minut zajęło im dotarcie do drugiej grupy. Wzrok Bane’a jednak nie był taki zły, bowiem bliższe oględziny grupy się sprawdziły.
- Stójcie – powiedział idący z przodu mężczyzna. W dłoni trzymał miecz, a na siebie narzucił zardzewiałą kolczugę. Reszta jego ludzi jednak nie miała broni z prawdziwego zdarzenia.
- Czego chcecie i dlaczego blokujecie nam drogę? – zapytał wójt wioski, który czuł się odpowiedzialny za negocjacje.
- Zapasów. Dajcie nam połowę żywności, a was przepuścimy – odparł bez ogródek przywódca drugiej grupy. Ci z najemników, którzy mieli broń dystansową, wyciągnęli ją i przygotowali. Tylko Bane stał obok przywódcy wieśniaków, z ręką na mieczu.
- Chyba powariowaliście, kimkolwiek jesteście. Te zapasy są nam potrzebne by dotrzeć do Geldern. I tak niewiele nam zostało. Zejdźcie z dogi – odpowiedział wójt, patrząc twardo w stojącego naprzeciw mężczyznę.
- Nie. Jest nas więcej, chyba, że wasze staruszki i dzieci są gotowe walczyć. Dacie nam zapasy. Teraz – mężczyzna sięgnął po miecz. Bane miał dość. Wyciągnął swoją broń i wyszedł przed grupę.
- Dalej. Sięgnij po broń – powiedział i machnął w stronę przywódcy wrogiej grupy. – Bierz miecz i atakuj. Stoję sam. Dalej.
Mężczyzna zastanawiał się chwilę i w końcu wyciągnął ostrze. Ujął je w obie dłonie. Bane nie dał mu szansy. Uderzył z góry, prosto w głowę. Przeciwnik próbował zablokować cios, ale mu się nie udało. Ostrze poleciało na trawę. Mężczyzna kompletnie nie wiedział jak trzymać broń.
- Zabrałeś tę broń jakiemuś trupowi. Kompletnie nie wiesz jak się nią posługiwać, a my mamy łuki i kusze nacelowane w twoją stronę. Spieprzajcie stąd w podskokach, a przeżyjecie. Już – warknął, przybierając groźną minę i kopiąc miecz w kierunku mężczyzny. Ten wziął broń i grupa wycofała się w stronę lasu. Bane zaś wsiadł na konia i pojechał do przodu, samotnie, szukając miejsca na postój.
Wieczorem, gdy rozbili obóz, najemnik siedział samotnie ze śpiącym Vanilorem przy oddzielnym, małym ognisku. Minę miał ponurą. Wtedy znalazła ich Nikki.
- Nieźle sobie poradziłeś z tym bandytą – powiedziała do niego.
- To nie był bandyta – odparł, wpatrując się w ogień.
- W takim razie kto niby? – zapytała z drwiącym tonem głosu.
- Wieśniak, taki jak reszta tych tutaj. To dało się w nich zobaczyć. Nie potrafili walczyć i byli głodni. Widno uznali, że nie mają innego wyjścia. Gdy zaczęli się cofać do lasu, to żaden z nich nie uzgadniał kierunku, a mimo to wycofali się w jedno miejsce. Widziałem inne ruchy w tamtym miejscu. Nie byli sami. Prawdopodobnie pochodzili z innej wioski, która też została zniszczona. Dzieci, staruszkowie, kobiety… Tak samo jak my tutaj. Tylko bez jedzenia i ochrony – wyjaśnił. Nie lubił zabijać ludzi, którzy mieli pecha znaleźć się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze, mimo że czasem była to jego praca. – Nie wiem tylko, czy lepiej nie byłoby ich zabić. Teraz umrą od głodu, zamiast od miecza… Chyba, że znajdą ich orkowie – dokończył i dalej gapił się w ogień. Nikki nie odzywała się zupełnie, tylko usiadła obok. W końcu najemnik potrząsnął głową.
- Zresztą, mniejsza o to – rzekł i wyciągnął z juków swojego konia kawałek suszonego mięsa, które zaczął pogryzać. – Jesteś głodna, Nikki? – zapytał. Złodziejka tylko kiwnęła głową. – Nie mam tutaj zbyt wiele rzeczy bez mięsa… Ale… Łap – rzekł i rzucił kobiecie jabłko. Sam zaś skończył jeść i zapalił fajkę.
- Wiesz Bane… Wątpię, żeby im się udało – zagaiła kobieta.
- Komu niby? – odparł najemnik, w przerwie między jednym pyknięciem fajki a drugim.
- Uchodźcom. Znaczy się… My możemy uciec. Ale oni… Naprawdę sądzisz, że powinniśmy podróżować z nimi? – Zapytała, a mężczyzna się skrzywił.
- To moja praca. Bądź co bądź. Zresztą, nie mam zamiaru zostawiać ich na pastwę zielonoskórych – odpowiedział Bane, jak gdyby chcąc zakończyć sprawę i nie rozmawiać o tym dalej.
- Więc co, wolisz ryzykować życie dla tej bandy obdartusów? Rozumiem, to twoja praca. Ale to nie ma szans się udać. Chyba nie chcesz, żebym też zginęła – zapytała, podnosząc nieco głos. Nikt jej nie usłyszał. Obóz już spał.
- To moja praca, Nikki. Ryzykowałem życiem dla znacznie gorszych ludzi niż ci tutaj – przyznał i zamilknął. Zaciągnął się fajką i wypuścił dym. – A jeśli chcesz, to mogę ci dać mojego konia. Do Geldern dojedziesz jutro wieczorem, jeśli wyruszysz z samego rana. Będziesz bezpieczna.
Złodziejka zamilkła, słysząc te słowa.
- Aż tak bardzo tego chcesz? Uciec stąd? Myślałem że nam pomożesz. Szkoda, że się pomyliłem – warknął, zgasił ognisko i poszedł spać. Był wściekły. Nie, nie na Nikki. Raczej na całą tę sprawę związaną z drugą grupą uchodźców. Ale nie chciał o tym rozmawiać. Nie teraz.
Złodziejka popatrzyła na leżącego na ziemi najemnika i także położyła się spać. Chociaż smutek sprawiał, że nie mogła spać.
C.d.n.